Over Senia

Schrijvers over Senia

We vragen auteurs die een lezing verzorgd hebben en/of die we geinterviewd hebben voor onze nieuwsbrief om een statement over onze leesgroepen of  muziek-luistergroepen.
 


Elisabeth Leijnse op bezoek bij leesgroepen Senia

Elisabeth Leijnse

Elisabeth Leijnse vond het leuk om door Senia uitgenodigd te worden voor het houden van een lezing: ‘Mijn enthousiasme om over de biografie te vertellen stopt nooit. Hier had vrijwel iedereen het boek gelezen; de vragen, die voortkwamen uit reflectie en discussie in de leesgroepen, waren van hoge kwaliteit.’  Zie verder het interview met haar, elders op deze website.


Hubert Smeets

Goede lezers zijn niet alleen leuk en eervol, maar ook belangrijk voor een schrijver, zeker voor een beginneling als ik. Goede lezers confronteren de auteur namelijk nu eens met zijn of haar beperkingen en stimuleren dan weer tot een nieuwe kijk.

Dat heb ik zelf ervaren toen ik door een groep Senia-lezers aan de tand werd gevoeld over het Rusland van nu. Oog in oog met Senia kon ik het me niet veroorloven om er om heen te draaien met antwoorden die net niet terzake waren. Na twee uur stond ik wijzer buiten dan ik binnen was gekomen.

Volgens mij is dit wat de wisselwerking tussen auteur en publiek zo waardevol maakt: de lezer kan kritische reflecteren op het boek en de schrijver wordt daar wijzer van.


Nelleke NoordervlietNelleke Noordervliet is enthousiast over Senia-leesclubs

"Jullie organisatie is van onschatbare waarde voor het behoud van de leescultuur en de overdracht van onzichtbaar erfgoed. Ik ben erg onder de indruk van jullie werk. En die 223 leesgroepen die Aan het eind van de dag lezen! Als je dat zo onder elkaar ziet staan, word je als schrijver wel erg gelukkig.

Lezen doe je alleen, maar praten over je leeservaring doe je met anderen. Dat voegt een dimensie toe aan elk boek en aan elk lezersleven. Als de maatschappij behoefte heeft aan sociale cohesie - en velen zeggen dat - dan vormen jullie leesgroepen het culturele en intellectuele weefsel ervan."
 

Vonne van der Meer

Mensen die elkaar opzoeken om over een boek te praten, nadat ze het echt gelezen hebben en erover nagedacht. Het lijkt in onze tijd haast wel een ondergrondse activiteit, een daad van verzet. In de jeugd van mijn moeder, geboren in 1923, rustte er op lezen een taboe. Als zij een boek pakte, zei haar moeder: niet lezen, ga iets nuttigs doen. Iets doen betekende: je handen laten wapperen, in de huishouding helpen of een verstelwerkje pakken. Door te lezen rebelleerde mijn moeder. Op haar zestiende werd ze van school gehaald om op een kantoor te gaan werken. Maar toen ze aan het eind van haar eerste werkdag bedrukt thuiskwam, zei mijn grootmoeder: ‘Ga eens op je kamer kijken, ik heb een verrassing voor je.’ Toen mijn moeder de deur van haar slaapkamer opende zag ze meteen dat er boven haar bed een leeslamp was opgehangen. Voortaan kon ze zich na werktijd terugtrekken met een boek. Ik ben mijn grootmoeder nog altijd dankbaar voor dit gebaar, en mijn moeder dat zij haar kinderen de liefde voor lezen heeft bijgebracht. Misschien is iedere leeskring ook wel een leeslamp, een plek waar je je even terugtrek met een zorgvuldig gekozen boek, om er met elkaar je licht over te laten schijnen.

Vonne van der Meer