Ik heet Lucy Barton - Elizabeth Strout

Elizabeth Strout

Ik heet Lucy Barton
Atlas Contact, 2016. 174 p.

Een vrouw ligt in het ziekenhuis, komt langzaam bij van een operatie, en beseft dat aan het voeteneind van haar bed haar moeder zit en daar dagenlang blijft zitten met hazenslaapjes. Haar moeder praat tegen haar, vertelt kabbelend de nieuwtjes over de mensen in het dorp waar ze vandaan komt. Hierdoor kijkt Lucy terug om opnieuw alles in ogenschouw te nemen. De verhoudingen, de normen, de verwachtingen uit haar jeugd. Lucy kijkt ook opnieuw naar zichzelf. Ze is als enige gaan studeren. De tijd verspringt van de tijd in het ziekenhuis naar herinneringen van haar jeugd naar het heden. Het verhaal geeft daarmee een overzicht van haar hele leven. Ik heet Lucy Barton is tegelijkertijd helder en geheimzinnig want de kabbelende verhalen verbergt juist dat wat ongezegd blijft. Subtiel krijgen de dagelijkse gewone dingen betekenis in een groot drama. Lucy moet de balans opmaken in haar eigen leven.

Links genoemd in de tekst

  • Jan Donkers: ‘Nader tot haar. Al lukt dat niet helemaal’. NRC Handelsblad, 2016
  • Koen Schouwenburg: ‘Voortdurende hypotheses’. Tzum, 2016