Aan het einde van de oorlog

De elfjarige Ernst is de zoon van SS-Obersturmführer Karl Zehlendorf. Op 20 april 1945 bereidt deze kampcommandant zich voor op een feest met muziek ter ere van de verjaardag van Hitler. Zijn zoon Ernst gaat intussen uit vissen met zijn oudere broer Reinhardt. De beide jongens krijgen ruzie en vervolgens raakt Ernst vermist in de buurt van het concentratiekamp. Reinhart beweert hem te hebben achtergelaten aan de oever van het verraderlijk diepe meer, waar ze aan het vissen waren. Terwijl de geallieerde legers in de verte al te horen zijn en iedereen in het kamp beseft dat het einde van de oorlog nabij is, gaat Karl op zoek naar zijn zoon. Deze roman vertelt de gebeurtenissen in een concentratiekamp in de laatste 24 uur van de oorlog. Ze worden verteld vanuit 31 personages, variërend van de kampcommandant tot de medewerkers van de gaskamer. Zo beleeft de lezer het leven in het kamp van minuut tot minuut mee. Het is al snel duidelijk wat er met Ernst gebeurd is en waarom dat zo is. Zijn lot is het gevolg van een mengeling van toeval, opportunisme, eigenbelang, de wens om te overleven, liefde voor de medemens en het maken van keuzes. De roman is in de eerste plaats de moeite waard om de bijzonder gewaagde structuur. Daarnaast zijn de observaties van Natter vaak schokkend. Zo vraagt Zehlendorf aan een gevangene die violist was, of hij nog speelt, en betreurt hij het uiteindelijk vooral dat de weglopers uit het kamp niet gestraft zullen worden.