Camping

Nadat Victoriens partner Ode haar onverwacht verlaat, koopt zij met het geld uit een erfenis een camping midden in het bos, naast een militair oefenterrein. Uit verlangen en wraak, want een camping was ooit Odes droom. Voorwaarde van de eigenaars, de zussen Dorus en Dagmar, is dat ze er zelf mogen blijven wonen. Na de overname krijgt Victorien te maken met allerlei gasten, ieder met hun eigen verhaal: een militair met PTSS, een klimaatvluchteling, iemand die vlucht voor de roddelpers, een drugscrimineel en nog vele anderen. De gasten op de camping zijn tot elkaar veroordeeld, maar hebben tegelijkertijd niets met elkaar van doen. Ze kunnen altijd weer weg, toch? De spanning zit al in deze laatste zin… Alle personages in het boek krijgen hun eigen hoofdstuk en verhaal. Een beetje zoals op een camping, veel verschillende mensen, maar wat is het verband? Mensen komen samen maar maken nauwelijks echt verbinding; ze leven naast elkaar, delen ruimte, maar raken elkaar niet echt. Soms voel je iets onder je huid kruipen, maar wat? Lees door tot het einde en je blijft gegarandeerd verstijfd op je stoel zitten. Gelukkig is de roman niet vrij van humor!