De crisis van het narratieve

Verhalen verankeren ons in het bestaan doordat ze zin, houvast en richting bieden. Ze maken ons in-de-wereld-zijn tot een thuis-zijn. In _De crisis van het narratieve_ schrijft Byung-Chul Han niet alleen dat narratieven zijn verdrongen door stories, likes en shares maar dat we zelfs niet eens meer opmerken dat we in een narratieve crisis terecht zijn gekomen. Verhalen hebben hun magie verloren en zijn vervangen door informatie en datasets. In de huidige laatmoderniteit worden we geprikkeld om continu onze momenten te delen in een digitale werkelijkheid. We leven van moment tot moment, maar het leven kan alleen als een verbindend narratief begrepen worden. Door de narratieve crisis missen we de gedeelde narratieven die ons verankeren in ons bestaan, een onderling verbonden bestaan. We laten ons als losse individuen leiden door productiviteitseisen ten aanzien van arbeid en vrije tijd, productie en consumptie. We kunnen alleen met elkaar delen wanneer we luisteren met geduld en aandacht, want zonder historisch gedeelde achtergrond wordt verhalen vertellen gereduceerd tot storytelling. Betekenisvolle rituelen en culturele feesten zijn daardoor in de post-narratieve tijd vercommercialiseerd tot tijdelijke spektakels. Stories zijn zelfrepresentaties en reclame-uitingen die verhalen in consumptievorm gieten. Met behulp van storytelling worden producten met emoties geladen en geïnstrumentaliseerd. Deze vorm van storytelling verbindt mensen uitsluitend tot een community van eenzame consumenten. De hieraan gekoppelde consumentistische praktijken van posts, likes en shares verergeren de narratieve crisis. Story-telling is niet meer dan story-selling. Het kritische betoog van Han maakt ons bewust van deze crisis van het uitgeholde narratief.