Hoop

De Argentijnse paus, die zich Franciscus noemde als symbool van eenvoud en soberheid, schreef samen met de journalist Carlo Musso zijn autobiografie. Op een uiterst plezierige manier wordt duidelijk wat deze man heeft gedreven. Hij was de zoon van Italiaanse emigranten in Argentinië. En hij kiest na zijn studie uiteindelijk voor het priesterschap om iets voor de mensen te kunnen betekenen. Dienstbaar en vol idealen, vanuit een vroomheid die ongetwijfeld ook niet-katholieken aanspreekt. Langzamerhand maakt hij carrière, maar altijd vanuit het idee dat wat hij doet de gewone mensen ten goede moest komen. Het lijkt alsof het om heel andere menselijke waarden gaat, dan persoonlijk gewin of eigen ambitie. Hij is een opvallende persoonlijkheid, maar in het boek staat dienstbaarheid centraal. Als hij tenslotte vrij onverwacht paus wordt, wil hij nadrukkelijk eenvoud blijven uitstralen, terwijl de kerk vaak symbool is van rijkdom en weelde. Het boek wekt de indruk dat hij lang niet al zijn idealen over hoe de moderne kerk vorm te geven heeft kunnen verwezenlijken. Veranderingen doorvoeren gaat meestal langzaam. Oog hebben voor alle gelovigen, is een belangrijk kernpunt. Hoop om tot verbetering te komen staat centraal. Een passende titel voor het informatieve en prettig lezende boek over een man, die op zijn eigen manier een stempel heeft gedrukt op de wereld.