In Ogenschouw. Essays over kunst

Boeit het het oog, prikkelt het de hersenen, zet het de geest tot reflectie aan en beroert het het hart en verder, is er vakmanschap in te bespeuren? Ziedaar de meetlat die Julian Barnes hanteert in zeventien essays bij het beschouwen van kunstobjecten. Over Géricault tot en met Hodgkin. Hij schrijft niet als kunstkenner, maar als liefhebber. Die liefde begint in 1964 als hij zonder dat het moest het Musée Gustave Moreau bezoekt, waar hij wordt geraakt door Moreaus werken. De kunstessays vertellen samen het verhaal over de manier waarop de kunst vanuit de romantiek via het realisme is uitgekomen bij het modernisme. Maar pas op, Barnes schrijft geen kunstgeschiedenis. Tijdens zijn zoektocht analyseert hij waarom zijn oog blijft hangen, waarom hij betoverd raakt of juist niet. Daarnaast schuwt hij het smeuïge anekdotische niet. Zo wil hij te weten komen waarom Vuillard zo vaak zijn vrouw in bad schilderde of waarom Picasso eigenlijk bang was voor Braque.