Oogzenuw

Elf verhalen, maar ook een roman over het leven van de ik-figuur, van wie we de naam niet kennen, in Argentinië, Buenos Aires en omstreken. In deze roman verweeft Maria Gainza, een Argentijnse kunstcriticus, op een originele wijze kunst met ervaringen uit het leven van de hoofdpersoon. Voor de hoofdpersoon is het museum een schuilplaats. "Mijn overlevingsinstinct leidt mij altijd naar musea, zoals mensen in oorlogstijd schuilkelders in vluchten." De ik-figuur komt er steeds terug en kijkt dan weer opnieuw naar haar favoriete schilderijen. Zo krijgen ze betekenis voor haar, maar misschien ook voor de lezer. Mysterieus, vervreemdend, soms schijnbaar van de hak op de tak springend. Maar zo mooi van taal. Door de ogen van de ik-figuur kijken we naar schilderijen waar we wellicht nooit eerder naar keken, zoals Het hert van Dreux. Op YouTube staat een filmpje waarin alle schilderijen uit het boek achter elkaar zijn gezet.