Overgave op commando

Schelvis groeit op onder de rook van de staalfabriek in een dorp aan de kust. Daar bestaan slechts twee keuzes voor later: de fabriek of het distributiecentrum. Het is werk op plekken zonder ramen, gedicteerd door de klok. De inwoners hebben daarmee wel een inkomen, maar er kleven ook enorme bezwaren aan deze manier van leven. Schelvis meet zich blauwe haren aan en droomt van een ander lot: niet langer een dienaar zijn, maar een meester. Zowel in haar jeugd als in haar jongvolwassen leven probeert ze een plek voor zichzelf te vinden, maar dat blijkt in de praktijk een lastige opgave. Als ze haar best doet in haar levensonderhoud te voorzien en daarbij uit bittere noodzaak vuile handen maakt, wordt ze door de leden van haar woongroep aangekeken op dat vuil. Daarmee wordt het verhaal van Schelvis een vertelling over onze wereld en tijd, over zelfgenoegzame ‘haves’ en buitengesloten ‘have-nots’. Verder zit de kracht van deze roman in de spottende en intelligente verteltoon waarmee de hoofdpersoon zich overeind probeert te houden. Daarnaast zijn de scherpe analyses van Schelvis zeer de moeite waard: die weerspiegelen de vrijheid van gedachte en geest waarover zij beschikt.