Regen van verwoesting

_Regen van verwoesting. De bombardementen op Japan 1945_. De auteur baseert zijn boek op het onderzoek van andere deskundigen. In zeer indringende beschrijvingen maakt de auteur duidelijk hoe de burgers in Japan door het oorlogsgeweld, in het bijzonder door de atoombommen, getroffen werden. De hoofdvraag voor hem is: hoe zinnig waren die bombardementen in het licht van het (sneller willen) beëindigen van de oorlog? Hij beschrijft de achtergronden bij de politieke beslissingen en komt tot verbijsterende conclusies. Hij vraagt zich ook af in hoeverre er sprake was van racisme in de strijd tegen Japan en bij de methodes die men koos om Japan te verslaan. Hij beschrijft de welhaast koelbloedige wijze waarop men besluit tot de inzet van bepaalde strijdmiddelen en vooraf ‘berekent’ wat het meeste effect kan hebben. Een wrede oorlogsstrategie, die steden en burgers trof in Dresden, Londen, Tokio, Hiroshima, Nagasaki… werd in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw acceptabel. “Vandaag door sommigen nog altijd als militair noodzakelijk gezien, door anderen als oorlogsmisdaden erkend maar ongestraft gebleven”. Een strategie die nog steeds wordt toegepast: Gaza, Oekraïne…. Uiteraard riep de Japanse overheid als agressor de ellende over zichzelf af. Mag je als aangevallene echter al die middelen inzetten, tegen burgers, op de wijze zoals dat in 1941-1945 werd gedaan….? Wat dat betreft zou het boek ook kunnen gaan over conflicten nu. Zijn conclusies over 1945 zouden eigenlijk ook heden ten dage invloed moeten hebben!