Vilhelms kamer

Tove Ditlevsen begint deze roman met de zin “De kamer bestaat niet meer.” En even verderop “Ik wil een boek schrijven over Vilhelms kamer en over de gebeurtenissen die er plaatsvonden of daaruit voortkwamen en die tot de dood van Lise leidden. Haar heb ik alleen overleefd om het verhaal van haar en Vilhelm te kunnen opschrijven. Een ander doel heeft mijn bestaan niet.” De schrijfster speelt in deze roman een spannend spel met de vertelsituatie; haar eigen leven vormt de basis van haar literaire werk. Zij schrijft over het huwelijk van Lise Mundus, schrijfster van kinderboeken en poëzie (haar gepersonifieerde romanpersonage) en Vilhelm, hoofdredacteur van een krant (haar vierde echtgenoot stond hiervoor model). Opvallend is dat de schrijfster ook heel kritisch oordeelt over haar alter ego Lise die haar ‘psychische misvormdheid’ omzet in daderschap. Ze leiden een pijnlijk en losgeslagen leven en nemen twintig jaar lang ‘elke dag voorgoed afscheid van elkaar’ maar kunnen elkaar toch niet loslaten. Vanaf het moment dat Lise een belangrijke prijs wint voor haar werk verkeert Vilhelm in hysterische aanvallen van razernij. De jaloezie beheerst hem totaal en uiteindelijk verlaat hij haar en hun zoon voor een relatie met huisvriendin Mille. Lise raakt hierdoor in een existentiële crisis die uiteindelijk tot haar ondergang leidt. Net als haar hoofdpersonage pleegt Tove Ditlevsen zelfmoord nadat haar roman is verschenen. De vraag wat autobiografisch is en welke gebeurtenissen zij heeft verzonnen zal voor altijd onbeantwoord blijven. Een sprankelende roman: zowel Tove als Lise is een begenadigd verteller.