Aan ons is niets meer te zien

_‘Je moet wel gek zijn om over je familie te schrijven’._ Toch is dat precies wat de schrijfster doet. Ze weet dat haar grootmoeder uit Suriname komt, maar daarover spreekt men eigenlijk nooit. Het leven is in Nederland. Rond haar vijftigste heeft de schrijfster de behoefte om te weten hoe Surinaams ze zelf eigenlijk is. Ze beseft dat ze daarvoor onderzoek moet doen. Feiten zoeken. Een deel van de mensen naar wie ze op zoek gaat zijn niet of nauwelijks gedocumenteerd. Haar Surinaamse grootmoeder is overleden. Ze gaat op zoek naar haar eigen stem te midden van de stemmen van haar Surinaamse voorouders. In haar boek beschrijft ze twee reizen naar Suriname. De eerste reis in 1996, toen ze een jaar in Suriname woonde en het land leerde kennen. De tweede keer in 2023 om antwoorden te krijgen voor haar onderzoek. Centraal in het boek staat haar grootmoeder Augusta Georgina (1906-2000). Ze volgt het spoor terug tot voormoeder Margaretha Bergina, die als slaafgemaakte vrouw rond het jaar 1828 in Suriname is geboren. Ze wil het verhaal vastleggen _‘voordat het verdwijnt ín de bodemloze put van de geschiedenis’._ _Aan ons is niets meer te zien_ is een persoonlijke en liefdevolle zoektocht naar een verloren afkomst, die draait om kleur bekennen naar je familieverleden en naar jezelf. Net als in de geschiedenis van Suriname, blijkt daarin niets zwart-wit te zijn.