De wachters

De Algerijnse klassieker _De wachters_, geschreven in 1991, is een indringend meesterwerk over het najagen van dromen en verstikkende bureaucratie. Mahfoudh Lemdjad, een jonge natuurkundeleraar, streeft naar een toekomst voor zijn land die gebaseerd is op rationaliteit en vakmanschap. In een schuur ontwikkelt hij een innovatief mechanisch weefgetouw, een uitvinding die voortkomt uit eerbied voor het ambacht van zijn grootmoeder. Lemdjad hoopt zijn creatie te patenteren en zo bij te dragen aan de moderne Algerijnse staat. Hij stuit op een stroperige bureaucratie en verdachtmakingen onder andere door Menouar Ziada, een oorlogsveteraan. Ziada belichaamt de bevoorrechte elite die elke verandering met argwaan bekijkt om de eigen macht zeker te stellen. Ondanks deze obstakels lukt het Lemdjad op tijd over de benodigde reispapieren te beschikken en reist hij af naar de uitvindersbeurs in Heidelberg, waar zijn weefgetouw internationaal wordt bekroond. Bij zijn terugkeer slaat de aanvankelijke angst voor repressie om in erkenning door een lovend krantenartikel. Dit succes veroorzaakt een verschuiving in de machtsdynamiek; de lokale autoriteiten voelen zich bedreigd door de publieke aandacht voor hun eerdere tegenwerking. Om hun eigen hachje te redden, maken zij van de trouwe wachter Ziada een zondebok. De roman weerspiegelt de verstikkende werkelijkheid van het Algerije na de onafhankelijkheid, waar de bureaucratie als controle- en repressiemiddel fungeert. De tragiek van het verhaal wordt nog verstrekt door het lot van auteur Tahar Djaout, die twee jaar na publicatie werd vermoord vanwege zijn pleidooi voor intellectuele vrijheid in een maatschappij geregeerd door wantrouwen.