Gloed

Het is 1940, een kasteel in de Karpatische bossen van Noord-Hongarije. De kasteelheer, een 73-jarige generaal in ruste die in de Eerste Wereldoorlog heeft gevochten, ontvangt zijn vroegere boezemvriend die hij al eenenveertig jaar niet heeft gezien. Bij een diner met kaarslicht en daarna zittend voor de open haard waarin het vuur langzaam dooft, ontbrandt de oude generaal in een lange monoloog waarin hij al zijn gedachten en gevoelens over de dramatische gebeurtenissen, voorafgaand aan het plotselinge vertrek van zijn vroegere vriend, de vrije loop laat. Er is nog een derde persoon, in de herinnering van de mannen zeer aanwezig: Krisztina, de jong gestorven echtgenote van de generaal. De vriend luistert en blijft zwijgen, ook als hem vragen naar de ware toedracht worden gesteld.

In deze romantische setting voeren beide oude mannen een gevecht, de een met woorden, de ander door te zwijgen. Is spreken zilver en zwijgen goud? In deze korte novelle worden grote thema’s van liefde en vriendschap, trouw en bedrog op subtiele wijze aangeraakt. Maar het gaat over nog veel meer, al dan niet in woorden te vatten.