Naar de vuurtoren

In de roman _Naar de Vuurtoren_ geeft Virginia Woolf een even liefdevol als eerlijk en genadeloos portret van haar ouders, maar het biedt veel meer dan dat. In een wat shabby ingericht oud vakantiehuis met een grote tuin brengt een echtpaar met hun acht kinderen en een aantal gasten een zomervakantie door. Het is gesitueerd aan een baai op de Schotse Hebriden ergens in de eerste decennia van de vorige eeuw. Als lezer krijgen we in het lange eerste deel enkele gebeurtenissen binnen die kleine sociale setting voorgeschoteld, zoals de bezigheden en gesprekken van enkele personages op een zomermiddag, hun gedachten, wensen en gevoelens daarbij, ook over elkaar. Een hoogtepunt vormt het gezamenlijke diner aan het eind van dag. Na afloop van het diner, waarop de gastvrouw tevreden terugblikt, versnelt ineens de tijd. Er zijn zomaar tien jaar verstreken, waarin heel veel is gebeurd waarover heel weinig wordt verteld. De Eerste Wereldoorlog heeft plaatsgevonden die ook in dit kleine gezelschap zijn sporen heeft nagelaten. Het vakantiehuis is al die tijd verlaten geweest. In het laatste deel komt eindelijk de droomwens van een van de jongste kinderen uit: een zeiltocht naar de vuurtoren. Er gebeurt daarbij heel weinig en tegelijk heel veel. Het is een bijzondere leeservaring om via een verhaal zonder plot, zonder spanningsboog en vrijwel zonder directe dialogen het gevoel te krijgen dat een tipje van de sluier wordt opgelicht over de manier waarop mensen met elkaar een sociale wereld scheppen en een zinvol bestaan proberen te creëren.