Scherpstellen

De alomtegenwoordigheid van fotografie heeft het medium in een identiteitscrisis gestort, schrijft Hans den Hartog Jager. Criteria, waaraan de hedendaagse fotografie moet voldoen om te behoren tot de beeldende kunst, ontbreken. De bloeitijd van de fotografie in Nederland was rond het jaar 2000. Binnen zeer korte tijd openden vier musea die zich toelegden op fotografie: in Amsterdam Huis Marseille in 1999, FOAM in 2002, Fotomuseum Den Haag opende ook in 2002 en in 2003 Fotomuseum Rotterdam. Maar de glans lijkt eraf, volgens Joke de Wolf, er worden geen spraakmakende exposities meer georganiseerd, en de bekendste Nederlandse fotografen werken vooral in het buitenland.

Het Mondriaan Fonds heeft acht auteurs, die als conservator, criticus of fotograaf werken, gevraagd hun licht te laten schijnen op de stand van de fotografie in Nederland. Dat levert acht korte, heldere essays op die verschillende aspecten van het medium bespreken. De auteurs stellen vragen over de aard van fotografie die discussie zullen oproepen. De vragen worden niet altijd met stelligheid beantwoord, wat ze des te interessanter maakt om te bespreken.

Foto’s hebben een directe band met de werkelijkheid, we vergeten vaak ze te zien als een interpretatie, een verbeelding van die werkelijkheid. We maken bijna allemaal foto’s met onze telefoon en zien dagelijks een grote stroom beelden. Er is geen discipline in de beeldende kunst die zo dicht bij ons staat en zo dicht bij de actualiteit. Dit boek maakt je daar bewust van en levert interessante inzichten en gesprekstof op.