Portnoy’s klacht

In een lange monoloog tegen zijn psychiater uit Alexander Portnoy zijn ongenoegen over de wereld, met name de joodse wereld van zijn jeugd en de dominante rol van zijn moeder. Zonder een blad voor de mond te nemen biecht hij zijn seksuele escapades op, zich afvragend waarom hij zich toch zo schuldig voelt over zijn onbedwingbare behoefte aan seks. Dit boek leverde Philip Roth internationale roem, maar ook verguizing vanuit joodse en feministische hoek. De gedetailleerd beschreven masturbatiescènes waren in de jaren zestig schokkend, maar ook vandaag de dag valt er over deze roman veel te bespreken. Hoe lezen we dit in het #MeToo-tijdperk? En gaat het eigenlijk over seks, over de joodse identiteit of over ras in de breedste zin van het woord? Portnoy is aan het eind van de roman uitgeraasd, maar over deze roman is het laatste woord nog niet gezegd.